మన ఊర్లల్ల ఎవ్వలన్న కాలం శేసిండ్రంటేనే సూసొత్తం. కనికరం సూపి తలో సెయ్యేత్తం. దిక్కూమొక్కూలేనోల్లతై మనమే తలా ఇంతేసుకుని గాయింత ఇగ గా కట్టెల్లేసొత్తం. కానీ, తలకొరివి పెట్టాల్సిన కన్న బిడ్డలే కడసారి సూపుకు కూడా రాకపోతే? అంత్యక్రియలు అనాథలకు శేసినట్లు శేయవల్సివత్తే?
గీ మద్దెల మనసులు మాట్లాడ్తలేరు పైసలే మాట్లాడ్తానయి. గా కన్నోల్లు జీవితమంగా కనా కట్టాలు పడి కూడ బెడ్తాండ్రు. పుట్టినోల్లేమో గవాటి కోసం తల్లితండ్రులను కాదని కొట్టుక సత్తాండ్రు. శవాలను ఆడబెట్టి ఆస్తిపాస్తులు పంచుకుంటాండ్రు. నా వాటా కిప్పుడిత్తేనే కొరివి పెడ్తాననే కొడుకొకడు. బతికుండంగనే సంపే కొడుకింకొకడు. ఇగిప్పుడు గా కొడుకులకు బిడ్డలు గూడా తోడైండ్రు.
హరియాణా పానీపట్ ల ఓ అయ్య పోయిండు. గాయినె పిల్లలు జెల్లలు యేడ్నో గా దూరపు దేశంల సంపాయించుకోవడాన్కి పోయిండ్రు. ఒంటకూర గాయిన్ని, సూసుకుంటోల్లు లేక ఓ అనాథల ఆశ్రమంలేసిండ్రు. గాయింత గాయినె కాలం శేసిండు. గా శవాన్ని తగుల బెట్టాల్నాయె. గా బిడ్డలకు శెప్పినా, ఎవ్వలూ రాలే, ఇగాకరికి గా ఆశ్రయమోల్లే అంతిమక్రియలు శేసిండ్లు. ఇగ గిదీన్ని గా బిడ్డలు ఈడియల సూసిండ్రు. అడ్డాలనాడే గనీ, గడ్డాల నాడు కాదన్నరు. ఎవని పిండం? ఎవని గండం? గీ మద్దెల గిదే ట్రెండైతాంది మరి. గిది సదివినోల్లైనా కాస గిట్ల శేయకుండ్రి. తల్లిదండ్రుల గోస పెట్టకుండ్రి.
